آخرین اخبار
کد مطلب: 168952
مراقب پروژه تعليق باشيم!
تاریخ انتشار : 1397/02/13 09:43:40
نمایش : 95
براي مقابله با تکنيک تعليق و خنثي کردن آثار آن در پروژه برجام بايد خود آگاهي از اينکه آنچه شاهد آنست يک نمايش است و سهمش از واقعيت (چه بيم و چه اميد) هيچ يا نزديک به هيچ است و در نتيجه بي تفاوت بودن نسبت به نتيجه اين نمايش،مي تواند کارگردان نمايش را ناکام بگذارد.
به گزارش بام ايران خبر به نقل از خبرگزاري مهر؛ برنامه جامع اقدام مشترک موسوم به "برجام " ماجراي عبرت انگيزي است و اگر عبرت هاي آن مغفول بماند خسارت به توان دو خواهد بود! 
بي اعتمادي به دشمن،دقت نظر بالا و با وسواس در تنظيم متن هاي تعهدآور،پرهيز از عجله در توافقاتي از اين قبيل،پيش بيني ضمانت هاي محکم براي اجراي تعهدات طرف مقابل،دل نبستن به راه حل هاي بيروني،ضرورت تمرکز بر توان و ظرفيت داخلي و لزوم توجه به حرف منتقدان دلسوز و کارشناس از جمله درس ها و عبرت هاي برجام است که بارها مطرح شده است و البته همچنان جاي پرداختن دارد. 
يکي ديگر از اين عبرت ها، سناريوي دشمن براي عمليات رواني و درگير کردن مستمر افکار عمومي ما با اين موضوع و بهره برداري هاي متعدد و متنوع از اين درگيري ذهني است. 
 طرح اتهام واهي انحراف در برنامه هسته اي ايران به سمت ساخت سلاح اتمي که تقريبا" شانزده سال از آن مي گذرد،از ابتدا يک پيوست عمليات رواني داشت که درگير کردن ذهن مسئولان کشور از مسائل اساسي به سمت يک سناريوي ساختگي و طولاني مدت و بازداشتن از اولويت ها از محورهاي آن بود.اما پس از چندي اين عمليات از سطح مسئولان کشور به کل مردم تعميم پيدا کرد و موجب شد ذهن آحاد مردم درگير اين اتهام بي پايه و اساس شود. 
سناريوهاي کشدار و طولاني، براي فعال نگه داشتن ذهن مخاطب و ترغيب و تهيبج وي براي پيگيري قسمت هاي بعدي، از تکنيک تعليق يا سوسپانس استفاده ميکنند؛ اين تکنيک که آميخته اي از ترس و اميد با پاياني نامطمئن است،در برجام نيز به نحو موثري مورد استفاده دشمن قرار گرفت! 
عنصر تعليق با هدف فرصت سوزي از ملت ايران و درگير نگه داشتن ذهن و روان مردم و مسئولان، قبل،حين و بعد از برجام به اجرا گذاشته شده است. 
تعيين مهلت هايي متناوب براي تصميم گيري(تمديد يا عدم تمديد تحريم ها) رئيس جمهور امريکا و رفت و برگشت ها بين کاخ سفيد و کنگره آمريکا، بکارگيري همين تکنيک تعليق است که منجر به بلا تکليف نگه داشتن بسياري تصميمات حتي در حوزه هاي مختلف بخش خصوصي ،بي ثبات نگه داشتن بازار،تحريک بازار ارز و طلا و...شده است. 
مدتي است دوباره 22 ارديبهشت بعنوان زمان تصميم رئيس جمهور آمريکا براي ماندن يا نماندن در برجام برجسته شده است.اظهار نظر و رفت و آمد مقامات اروپايي نيز براي گرم کردن فضا و واقعي نماياندن نگراني از خروج آمريکا هر روز در صدر اخبار ايران و جهان است و همه اينها در ذيل پروژه تعليق! 
تصور کنيد امروز 22 ارديبهشت است و آمريکا از برجام خارج شده،چه اتفاقي خواهد افتاد؟! 
آمريکا پس از برجام چه امتيازي به ايران داد تا با خروجش آن امتياز صلب شود؟ 
برجامي که به گفته رئيس کل بانک مرکزي آورده اش براي ايران «تقريبا"هيچ» بوده و به گفته دکتر ظريف «نه تنها روح بلکه جسمش از سوي ترامپ(آمريکا) نقض شده است»، خروج آمريکا از آن چه زيان قابل توجهي مي تواند به ايران وارد کند؟ بنابراين بايد دريافت که همه اينها بيش از آنکه سهمي از واقعيت داشته باشد ناظر به طراحي عمليات رواني است. 
سوال؛هدف از اين عمليات رواني چيست ؟ 
اين عمليات همزمان دو هدف را دنبال ميکند؛نخست، همانطور که گفته شد درگير کردن ذهن مردم و مسئولان (با توجه به پي آمدهاي آن که اشاره شد) و دوم، فشار براي گرفتن امتيازهاي بيشتربا عنوان اصلاح و تکميل برجام و ايجاد محدوديت در توانمندي هاي دفاع موشکي و نفوذ منطقه اي ايران. 
چرا آمريکا و همپيمانان اروپايي اش روي پروژه فشار حساب باز کرده اند؟ 
علاوه بر خوي استکباري و زياده خواهي،آنچه آمريکا و متحدان اروپايي اش را ترغيب و اميدوار به فشار کرده است،احساس نتيجه بخش بودن آن است و پشتوانه اين احساس ، فضاي مذاکرات منتج به برجام و برخي اظهار نظرهاي داخلي از سوي برخي مسئولان و چهره ها و جريان هاي سياسي حتي پس از تجربه برجام است. 
روانشناسي دشمنان ايران عزيز به وضوح به ما اثبات ميکند که هر چه در ما بيشتر احساس ضعف کنند فشارشان را بيشتر خواهند کرد و اشتهاي پايان ناپذير امتياز خواهي شان بيشتر تحريک مي شود. 
 تنها راه برون رفت از اين تنگنا، دادن پيام روشن، قاطع و يکپارچه و متحد به دشمن مبني بر ايستادگي و کوتاه نيامدن است.و هر کس در دادن اين پيام کوتاهي کند و يا خللي در قاطعيت يا يکپارچه بودنش وارد سازد بداند يا نداند،شريک جرم دشمن در فشار به نظام و ملت بزرگ ايران است. 
راهکار رهايي از تکنيک تعليق چيست؟ 
براي مقابله با تکنيک تعليق و خنثي کردن آثار آن در پروژه برجام بايد خودآگاهي از اينکه آنچه شاهد آنست يک نمايش است و سهمش از واقعيت(چه بيم و چه اميد) هيچ يا نزديک به هيچ است و در نتيجه بي تفاوت بودن نسبت به نتيجه اين نمايش،مي تواند کارگردان نمايش را ناکام بگذارد.
 
 
 
ارسال کننده
ایمیل
متن