کانال تلگرامی ما
آخرین اخبار
کد مطلب: 166715
الگوي آفريقايي توسعه منطقه اي با گردشگري
تاریخ انتشار : 1395/10/14 12:42:27
نمایش : 340
#گردشگري در #کنيا در دهه 1930 آغاز شد و #گردشگران به تدريج در اين کشور حضور پيدا کردند.

به گزارش بام ايران خبر ؛ فقر و نابرابري يکي از مهم ترين معضلاتي است که در جوامع توسعه نيافته و در حال توسعه، بيشتر به چشم مي آيد. در بسياري از کشورها مناطق مختلف از نظر اقتصادي سطح توسعه يافتگي مشابهي ندارند و ممکن است در کشوري که راه رشد را طي مي کند، بخشي از مناطق به دلايل مختلفي از جمله فقدان منابع معدني و مادي لازم، سرمايه براي رشد و توسعه اقتصادي وجود نداشته و با معضلات فراواني از قبيل بيکاري، کمبود مخارج، زيرساخت هاي لازم شهري، فقر و بسياري از مشکلات اقتصادي و اجتماعي ديگر رو به رو باشند.

يکي از راهکارهايي که دولت ها براي رشد و توسعه اين گونه مناطق در نظر مي گيرند، ترويج صنايع بومي آنها است. ازجمله اين صنايع، بخش هاي گردشگري و صنايع دستي است که با هزينه بسيار اندک قابل تحقق هستند و مي توانند موجب ارتقاي درآمدزايي در اين مناطق و در نتيجه کاهش فقر شوند. علاوه بر آن، توجه به اين صنايع مي تواند با افزايش درآمد داخلي کشور و حتي توان صادراتي محصولات صنايع دستي متنوع اين مناطق در کنار افزايش تعداد گردشگران ورودي به کشور، به توليد ناخالص داخلي کشور نيز کمک کند.

اين سياست در جهان سابقه قابل ملاحظه اي دارد و کشورهاي زيادي به خصوص کشورهاي در حال توسعه، به اقداماتي از اين قبيل در جهت کاهش فقر مناطق محروم دست زده اند. در کشورهاي گردشگرپذير و آن دسته از سرزمين هايي که به طور بالقوه توانايي جذب سرمايه دارند، جذب سرمايه گذاري در حوزه گردشگري و همچنين تشويق بخش خصوصي در دستور کار قرار گرفته است تا بتوانند از مزاياي گردشگري در راستاي توسعه بهره مند شوند. البته در مواردي نيز دولت به اين بخش کمک کرده يا تسهيلاتي در راستاي بهبود شرايط و رونق گردشگري و سرمايه گذاري يا حتي ساخت برخي زيرساخت ها تخصيص داده است. کنيا يکي از کشورهايي است که توانسته با استفاده از پتانسيل هاي فراوان خود و با ايجاد مراکز گردشگري روستايي در برخي مناطق و همچنين ساير محيط هاي شهري، توسعه منطقه اي و گردشگري اجتماع محور را در پيش گيرد و برخي از مناطق را از تله فقر خارج کند.

تاريخچه توسعه توريسم در مناطق محروم کنيا

گردشگري در کنيا در دهه 1930 آغاز شد و گردشگران به تدريج در اين کشور حضور پيدا کردند. به مرور زمان، برخي از سازمان هاي محلي تسهيلاتي فراهم کردند تا به سکونت گردشگران در اين کشور کمک کند و با نگه داشتن آنان به مدتي طولاني در کنيا، درآمد گردشگري را افزايش دهد. در دهه 1940 با درگرفتن جنگ جهاني دوم، اين کشور نيز از پيامدهاي آن متاثر شد و روند ورود گردشگران کند شد. با اين حال پس از جنگ، در سال 1954 بهبودي نسبي در ميزان ورود گردشگران به اين کشور صورت گرفت. يکي از مهم ترين مواردي که بر کنيا به عنوان مقصدي براي سفر و گردشگري به خصوص از سوي مسافران ثروتمند تاثير گذاشت، اين بود که اين کشور اساسا محل خوبي براي گردشگري شکار و علاقه مندان به حيات وحش قلمداد مي شد. به تدريج در اواخر دهه 1950 ميلادي تعداد گردشگران رو به رشد گذاشت و اين صنعت به دومين منبع درآمدي اين کشور تبديل شد. رونق بزرگ گردشگري در منطقه در ميان دهه 1960 ميلادي و با معرفي پکيج تورهاي ارزان تر شکل گرفت و سياحت در اين کشور نيز اندک اندک رو به گسترش نهاد اما در همين دوره تعداد کمي به اين سياحت توجه مي کردند و بيشتر گردشگران به دليل شکار و حيات وحش اين کشور، وارد آن مي شدند. با اين حال، پس از چند سال و با گسترش دسترسي در اين کشور به لطف بهبود قابل توجه و توسعه صنعت حمل و نقل و زيرساخت هاي ارتباطي، اين بخش ها نيز که عمدتا در مرز غربي اين کشور قرار داشتند، مورد توجه قرار گرفتند.

گام نخست توسعه منطقه اي

در حال حاضر، برخي استان هاي کنيا از نظر درآمدزايي در وضعيت خوبي قرار ندارند و دولت اين کشور براي توسعه اين مناطق و به خصوص روستاهاي هم مرز با تانزانيا از گردشگري استفاده کرده است. اما به باور کارشناسان بين المللي، نخستين گام در جهت رونق گردشگري در اين مناطق افزايش زيرساخت ها بود و توسعه توريسم پس از آن صورت گرفت. اين در حالي است که رشد اين زيرساخت ها نه تنها در صنعتي شدن يک منطقه، بلکه در افزايش رفاه مردم نيز موثر است. افزايش مسيرهاي دسترسي و ارتباطي به اين منطقه و احداث راه يکي از مهم ترين گام ها در اين جهت بوده که برداشته شده است. البته به طور کلي مي توان گفت توسعه فرودگاه ها، گسترش خطوط راه آهن و شبکه ريلي و احداث راه ها و بهبود کيفي آنها، نقش مهمي در راحتي و تسريع سفر بين مراکز گردشگري و در دسترس قرار گرفتن جاذبه هاي گردشگري در سراسر کنيا داشته اند. تسهيلات زيرساختي شامل شبکه حمل و نقل، آب، آموزش، سلامت، انرژي و ارتباطات راه دور نيز نقش مهمي در جلب توجه گردشگران ساير کشورها به اين کشور و مناطق آن داشته اند.

در واقع رشد گردشگري در برخي مناطق خاص کنيا به سرعت منجر به توسعه هر چه بيشتر زيرساخت ها شده است. شبکه جاده اي به خوبي در مناطقي همچون پيرامون روستاهاي هدف گردشگري و برخي شهرها و مناطق خاص مورد هدف گسترش يافته اند و دسترسي به اين مناطق با استفاده از وسايل نقليه به سهولت امکان پذير است. با اين حال به دليل برخي شرايط آب و هوايي به خصوص پديده ال نينو، در کنار عملکرد اقتصادي ضعيف اين کشور وضعيت زيرساخت ها دوباره رو به وخامت گذاشته که يکي از نکاتي است که بايد مورد توجه بخش هاي گردشگري و دولت اين کشور قرار گيرد تا روند رو به رشد گردشگري ورودي به اين مناطق را که درآمد ساکنان اين بخش ها و رشد اقتصادي آنان را تا حد زيادي تامين مي کنند، تداوم بخشند. در همين حال، در برخي از پارک هاي ملي و مناطق گردشگري مرتبط به آنها، از جاده هاي سنگريزه اي استفاده شده است. دورافتادگي برخي روستاها و مناطق گردشگري و عدم دسترسي مناسب به آنها يکي از نکاتي است که بر جريان گردشگري آنها اثر گذاشته است. در دسترس نبودن، يکي از مهمترين عواملي است که توسعه گردشگري و ساير فعاليت هاي اقتصادي را در اين گونه مناطق به تعويق انداخته است.

نقش ارتباطات از راه دور

از سوي ديگر، تسهيلات ارتباطاتي به طور چشمگيري در اين منطقه از آفريقا بهبود پيدا کرده اند. بهبود و گسترش خدمات ارتباطي در مناطق شهري و روستايي مورد هدف کنيا که گردشگري عامل اصلي آنها براي توسعه بود، در نظر گرفته شد. اينترنت، تلفن و تلفن همراه از جمله مهم ترين مواردي بود که در دستور کار قرار گرفت تا بتواند پاي گردشگران خارجي را به مناطق محروم و روستاها و شهرهاي مورد هدف گردشگري باز کند. اين موضوع در شرايطي مورد تاکيد قرار گرفت که عدم تامين چنين خدماتي در دنياي امروز مي تواند عاملي در دفع گردشگران محسوب شود و مانع از مزاياي فراوان بخش گردشگري در توسعه آنها باشد. به طور کلي، گسترش چنين خدماتي براي هر کشوري که قصد داشته باشد گردشگراني را به خصوص از کشورهايي که قدرت خريد بالايي دارند، به کشور خود جذب کند، امري بسيار مهم است.

ايران نيز داراي روستاهاي بسياري است که مي توان از جاذبه هاي گردشگري آن ها به عنوان پيشراني مهم در توسعه منطقه اي استفاده کرد. اين روستاهاي هدف گردشگري توانايي ايران را در جهت استفاده از گردشگري به مثابه ابزاري در جهت رشد و توسعه مناطق مختلف امکان پذير مي سازد. در صورت استفاده صحيح ايران از مناطق بکر، فرهنگ متنوع، صنايع دستي گوناگون و ويژگي هاي ديگر اين مناطق شهري و روستايي، کسب درآمد و اشتغال زايي، در نهايت توسعه را براي بخش هايي از کشور که فاقد منابع استحصالي و معدني کافي هستند امکان پذير مي کند. به همين دليل در استان هايي که درآمد کمتري دارند، بيرون بردن بخش هايي از کشور از تله فقر امري دور از انتظار نخواهد بود.

 
 
 
ارسال کننده
ایمیل
متن